پایگاه اطلاع رسانی وحید باقر پور کاشانی وحید باقر پور کاشانی
❲﷽❳
◈ ━━ 𝐕𝐈𝐃𝐄𝐎 𝐏𝐎𝐒𝐓 ━━ ◈
≻ دعای امام رضا علیهالسلام برای امام عصر
حضرت مهدى علیهالسلام در قنوت نماز جمعه.
📔«رَوَى ابنُ مُقاتِلٍ، قالَ: قالَ أبُو الحَسَنِ الرِّضا علیهالسلام: أیَّ شَیءٍ تَقولونَ فی قُنوتِ صَلاهِ الجُمُعَهِ؟ قُلتُ: ما تَقولُ النّاسُ، قالَ: لا تَقُل کَما یَقولونَ ولکِن قُل: اللَّهُمَّ أصلِح عَبدَکَ وخَلیفَتَکَ بِما أصلَحتَ بِهِ أنبِیاءَکَ ورُسُلَکَ، وحُفَّهُ بِمَلائِکَتِکَ وأَیِّدهُ بِروحِ القُدُسِ مِن عِندِکَ، وَاسلُکهُ مِن بَینِ یَدَیهِ ومِن خَلفِهِ رَصَداً یَحفَظونَهُ مِن کُلِّ سوءٍ، وأَبدِلهُ مِن بَعدِ خَوفِهِ أمناً ، یَعبُدُکَ لا یُشرِکُ بِکَ شَیئاً، ولا تَجعَل لِأَحَدٍ مِن خَلقِکَ عَلى وَلِیِّکَ سُلطاناً، وَائذَن لَهُ فی جِهادِ عَدُوِّکَ وعَدُوِّهِ، وَاجعَلنی مِن أنصارِهِ، إنَّکَ عَلى کُلِّ شَیءٍ قَدیرٌ».
↔۱۰۷۰.مصباح المتهجّد: به نقل از ابن مقاتل – امام رضا علیهالسلام فرمود: «در قنوت نماز جمعه چه چیزى مىگویید؟». گفتم: آنچه را مردم مىگویند. فرمود: «آنچه مىگویند، تو نگو، بلکه بگو: خدایا! بندهات و خلیفهات را با آنچه پیامبران و فرستادگانت را به سامان آوردى، به سامان بیاور و گرداگرد او را با فرشتگانت پُر کن و او را با روح القدس، از جانب خودت تأیید بفرما و نگهبانانى در راهش از پیش رو و پشت سرش بگمار تا او را از هر بدى حفظ کنند و پس از بیمناکىاش، او را آسودهخاطر کن؛ او که تو را مىپرستد و چیزى را همتاى تو نمىکند. و هیچ کس از مردمت را بر ولیّت چیره نکن و اجازه جهاد با دشمنت و دشمن او را به او بده و مرا از یاران او قرار بده که تو بر هر کارى توانایى».
↔۱۰۷۱.کتاب من لا یحضره الفقیه: امام باقر علیهالسلام فرمود: «قنوت در روز جمعه، مشتمل بر حمد و ثناى خدا و درود بر پیامبر خدا و کلمات فَرَج و سپس این دعاست و قنوت در نماز وتر، مانند قنوتت در روز جمعه است. سپس پیش از دعا براى خودت مىگویى: خدایا! نورت کامل شد و ره نمودى، سپاس و ستایش، ویژه توست اى پروردگار ما! و دستت را گشودى و عطا کردى، سپاس و ستایش، ویژه توست اى پروردگار ما! و بردبارىات بزرگ بود و عفو کردى، سپاس و ستایش، ویژه توست اى پروردگار ما! روى تو، کریمترین روىها و سمت تو بهترین سمت و عطیّه تو، برترین و گواراترین عطیّه است. خداى ما! چون اطاعت شوى، قدردانى مىکنى و چون نافرمانى شوى، هر که را بخواهى مىآمرزى؛ گرفتار را اجابت مىکنى و دشوارى را برطرف مىسازى؛ بیمار را شفا مىدهى و از اندوه بزرگ مىرهانى. هیچ کس نمىتواند نعمتهایت را جزا دهد و گفتار هیچ گویندهاى، نعمتهاى تو را نمىتوان به شمار آورَد. خدایا! به سوى تو [و نه دیگرى] دیدهها دوخته شده و گامها جا به جا شده و گردنها کشیده شده و دستها بالا آمده است. با زبانها خوانده شدهاى و راز و نیازشان در کارها با توست. خداى ما! ما را بیامرز و بر ما رحم آور و [گره] میان ما و قوممان را به حق بگشاى؛ که تو بهترین گشایندهاى. خدایا! از غایب شدن پیامبرمان از میان ما و سختگیرى روزگار بر ما و رخ دادن فتنهها براى ما و پشت به پشت دادن دشمنان بر ضد ما و فراوانى دشمنانمان و کمى شمارمان، به تو شکایت مىکنیم. اى خداى من! با فتحى سریع و از جانب خودت و یارىِ پیروزمندانهات و پیشواىِ عادلى که آشکارش مىکنى، گشایشى در این وضعیت بده، اى خداى حق، خداى جهانیان! سپس هفتاد مرتبه مىگویى: از خداوند، پروردگارم آمرزش مىخواهم و به سوى او باز مىگردم . و از آتش فراوان به خداوند پناه مىبرى».
