قسمت دوم: تدریس خدا‌شناسی در خطابه غدیر.

صوت ســـخنرانی:

سخنران: دڪتر وحید باقرپور ڪاشانی

𑁍 ⋆ 𑁍 ⋆ 𑁍 ⋆ 𑁍 ⋆ 𑁍 ⋆ 𑁍 ⋆ 𑁍
‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌
•دانلود ڪلیپ، pdf و صوتِ سخنرانی با ڪلیڪ روے عبارات زیر:

دانلـود‌ویـدئو‌📥

دانلـود‌ pdf 📥

دانلـود‌صـوت📥

–عناوین:

✎اولین فراز خطبه‌ غدیر:

«الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی عَلَا فِی‏ تَوَحُّدِهِ‏».
✎اعطای معرفت در عالم ذر.
✎وجود بیش از هزار حدیث در مورد عالم ذر در بیان شیخ حر عاملی.
✎عالم ارواح.
✎ویژگی گزاره‌های فطری.

┓ 🖌┏؛ قسمت دوم:
┛┗؛  تدریس خدا‌شناسی در خطابه غدیر ↓📋 › ؛

بِسْمِ‌اللّهِ‌الرَّحْمَنِ‌الرَّحِیم

«ألْحَمْدُللهِ رَبِّ الْعَالَمِین وَالصَّلاهُ وَالسَّلامُ عَلَی مُحَمَّد وَ آلِهِ الطَّاهِرین».

در خطبهٔ غدیر، نبی اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله معرفی را نسبت به اللّه تبارک و تعالی داشتند که بسیار نکاتی است که خط بطلانی بر انحرافات زمان پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله و بعد ایشان تاکنون در مباحث خداشناسی می‌کشد.
اولین فراز این‌گونه است که:
بِسْمِ‌اللّهِ‌الرَّحْمَنِ‌الرَّحِیم
﴿اَلْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی عَلا فی تَوَحُّدِهِ﴾:
«حمد برای خدایی که بلند مرتبه است در یگانگی‌اش، در توحدش».
وجود خداوند، وحدانیّت خداوند و صفات خداوند و ذات رُبوبیّت در عالم ذر، در وجود ذرات دارای شعور قرار داده است.
قبل از این عالم، عوالم دیگری بوده که انسان‎ها در آن عالم بودند، مورد امتحان واقع شدند و در آن‌جا خداوند معرفت خودش را در عالم ذر اعطاء کرده، معاینه صورت گرفته و از آن‌ها بر وحدانیّت خودش، بر وجود خودش اقرار و قَالُواْ بَلَی گرفته؛ که آیا من پروردگار شما نیستم؟!
-گفتند که تو پروردگار ما هستی.
معرفتی که خداوند به صورت فطری در وجود آن ذرات قرار داده، معرفتی است که هم وجود خودش، هم وحدانیّت آن را درک می‌کند و این معرفت تاکنون هم در وجود ما در بطن و کتم ما وجود دارد، موجود است.
منتها موطِن را فراموش کردیم.
آن عالم ذر را خداوند از خاطر ما برده.
اما این معرفت را درک می‌کنیم در «بأساء و ضرّاء»، در وقتی که انسان منقطع می‌شود نسبت به مخلوقات، امیدی از مخلوقی ندارد؛ می‌بیند توجهش نسبت به اللّه تبارک و تعالی توجه تامی می‌شود. یا بارها ما درک کردیم وقتی که راز و نیاز با خداوند عالم داریم، در یک حالتی هستیم که احساس می‌کنیم هیچ واسطه‌ای بین ما و خدا نیست.
و ما آن وجود، آن حقیقت را می‌یابیم.
می‌یابیم که آن حقیقتی قادر، عالم و واحد است.
لذا در معرفت فطری، علاوه بر اینکه وجود
آن را می‌یابیم، صفات آن را به نحو اینکه تنزیه بشود نسبت به صفات مخلوقات درک می‌کنیم.
از جملهٔ آن صفات اینکه او واحد است، این‌ را درک می‌کنیم.
لذا نبی اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله حمد می‌کنند خدایی که بلندمرتبه است در حینی که آن خدا واحد و یگانه است.
آن وحدت چگونه به دست آمده؟
آن وحدت، وحدت اعطائی است.
لذا با عقل هم می‌شود وحدانیّت خدا را اثبات کرد.
در حقیقت براهین عقلی بر یکتایی و یگانگی خداوند، بر وحدت خداوند تأیید همان معرفت  فطری است که خداوند در عالم ذر به ما اعطاء کرده. عالم ذر به قدری در روایات ما، و نیز در قرآن مطرح شده، در آیه‌ای که معروف به آیهٔ ذر است، که مرحوم شیخ حُرّ عاملی می‌فرمایند که:
«بیش از هزار حدیث بر وجود عالم ذر است».
و اگر کسی انکار بکند این عوالم را، کأنه بیش از هزار حدیث را انکار کرده باشد!
یا عالم داریم، عالم ارواح! که در آن‌جا امتحان شده، قبل از اینکه روح‌های ما در چهار ماهگی در رَحِم مادر، تعلق به این بدن عنصری و مادی بگیرد، تمام آن ارواح در عالم ارواحند. حتی کسانی که هنوز انعقاد نطفه نشده و به چهار ماهگی نرسیدند روح‌های آن‌ها در عالم ارواح است.
ما روایات فراوانی داریم که:
﴿خَلَقَ الْأَرْوَاحَ قَبْلَ الْأَبْدَانِ بِأَلْفَیْ یوم﴾
«دوهزار سال قبل از خلقت اجساد آدم ابوالبشر به تعبیری روح، این عالم ارواح بوده و روح‌ها آن‌جا موجود بوده‌.
و در آن عوالم، معرفت به وحدانیّت خداوند در وجود ما بود.
لذا هر چیزی که فطری است، سه ویژگی دارد:
یکی اینکه همیشگی است، این معرفت همیشه با ماست؛ چون معرفت فطری است.
یکی اینکه همگانی است، یعنی تمام انسان‌ها این معرفت را دارند. حتی خداوند معرفت خودش را به تمام موجودات عالم و کائنات اعطاء کرده است.
لذا ما می‌بینیم که این عالم در آیات قرآن آمده که:
«خدا را تسبیح می‌کنند».
تسبیح، فرع بر معرفت است.
آن معرفتی که خداوند در بطن و کتم تمام موجودات قرار داده.
﴿یُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ.﴾
یا آیاتی که گاهی اوقات بعضی آیات سجدهٔ واجب هم دارد که اینکه موجودات خدا را سجده می‌کنند.
یا بعضی موجودات را نام بردن در سوره‌ مبارکهٔ «الرَّحْمَٰن»:
﴿وَ النَّجمُ و الشَّجَرُ یَسجُدانِ﴾؛
نجم حالا یا ستاره، یا گیاه و الشَّجَرُ یعنی درخت، سجده می‌کنند. هر دو خدا را سجده می‌کنند.
این فرع است بر معرفت!
یعنی معرفتی که او را تسبیح می‌گویند.
معرفتی است که بر او کرنش می‌کنند.
هر موجودی به اقتضای خلقت خودش سجده‌ای دارد، کرنشی دارد، خضوع و خشوعی دارد.
او را سجده می‌کنند.
و خدایی را تسبیح می‌گویند و خدایی را سجده می‌کنند که حمدی را بر خدایی می‌گویند که؛
﴿عَلا فی تَوَحُّدِهِ﴾:
«آن خدایی است که واحد است».
پس در این قسمت یک توضیحی بود از بعد معرفت فطری نسبت به فراز اول خطبهٔ غدیر.
والسلام‌علیکم‌ورحمه‌الله‌وبرکاته.