قسمت‌یازدهم:تدریس خدا‌شناسی در خطابه غدیر

صوت ســـخنرانی:

سخنران: دڪتر وحید باقرپور ڪاشانی

𑁍 ⋆ 𑁍 ⋆ 𑁍 ⋆ 𑁍 ⋆ 𑁍 ⋆ 𑁍 ⋆ 𑁍
‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌
•دانلود ڪلیپ، pdf و صوتِ سخنرانی با ڪلیڪ روے عبارات زیر:

دانلـود‌ویـدئو‌📥

دانلـود‌ pdf 

دانلـود‌صـوت📥

✎فراز نهم: «وَمُبْدِئاً وَ مُعیداً».
✎او (خداوند) حقیقتی‌ آغازگر است.
✎تعدد واجب‌الوجود محال است.‌
✎خداوند زمانی نیست، زیرا ابتدا ندارد و ازلی می‌باشد.‌
✎«قالوا إِنَّا لِلَّٰهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ»؛ همانا ملک اوئیم و به سوی او باز می‌گردیم!

┓ 🖌┏؛قسمت یازدهم:
┛┗؛  تدریس خدا‌شناسی در خطابه غدیر ↓📋 › ؛

بِسْمِ‌اللّهِ‌الرَّحْمَنِ‌الرَّحِیم
«ألْحَمْدُللهِ‌رَبِّ‌الْعَالَمِین‌وَالصَّلاهُ‌وَالسَّلامُ‌عَلَی‌مُحَمَّد‌وَ‌آلِهِ‌الطَّاهِرین».

پیامبر مهربانی در غدیرخم فرازهایی را در معرفی ذات ربوبیّت مطرح کرده.
از جمله پیامبر اکرم صلَّى‌اللّٰه‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم فرمودند که:
«وَ مُبْدِئاً وَ مُعیداً»؛ آن حقیقتی هست که آغازگر است.
حقیقتی است که ابتدا کننده‌ است «مُبْدِئاً».
آن حقیقتی است که ابداع صورت می‌گیرد.
گاهی در تفکرات بشری است که خداوند ازلی است، ابتدا ندارد، مخلوقات هم ابتدا ندارند! این اشتباه است.
پیامبر صلَّى‌اللّٰه‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم می‌خواهد بگوید که این «مُبْدِئاً»، او (خداوند) ابتدا و شروع در ارتباط با موجودات مطرح می‌کند.
یعنی خداوند بود چیزی با خدا نبود.
چون اگر حقیقتی با خداوند ازلی باشد و بدون ابتدا باشد، خب پس مطرح نمی‌شود بگوییم او خلق است. چون فرض این نمی‌شود که موجودیتش را از خداوند گرفته باشد چون همیشه بوده و سابقهٔ عدم ندارد، همیشه بوده.
و آن حقیقتی که فرض نشود که موجودیتش را از خداوند گرفته، موجودیت ذاتیش هست. بعد در تداوم حیاتش هم نیازمند به او نیست. پس این می‌شود شریک‌الباری.
می‌شود تعدد قدما. می‌شود تعدد واجب‌الوجود. دو خدا!
و این محال است.
«اَلْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی عَلا فی تَوَحُّدِهِ»؛ نبی اکرم صلَّى‌اللّٰه‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم فرمودند.
لذا چون «عَلا‌فی‌تَوَحُّدِهِ»، «لامُبْدِئاً» این حقیقت شروع کننده‌ است. بنابراین خداوند متعال زمانی نیست.
زمان از کجا به وجود می‌آید؟
از شیئی که ابتدا داشته باشد، شروع داشته باشد.
از اولین خلق، زمان به وجود می‌آید.
اما  خداوند متعالی که ابتدا ندارد، شروع ندارد، حقیقتی که ازلی است، مسبوق به عدم نیست، زمانی نیست. از اولین خلقی که ایجاد می‌کند، چون «مُبْدِئاً» است، زمان هم مطرح می‌شود. و اساساً خلق ازلی پارادوکس است.
یک تناقضی است که، مسألهٔ بسیار نادرستی است که نبی‌اکرم صلَّى‌اللّٰه‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم اینجا موضع گرفتن.
که «مُبْدِئاً»، بعد در ادامه و «مُعیدا»، یعنی آغازگر و بازگردانده‌ است.
«إِنَّا لِلَّٰهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ»؛
«إِنَّا» همانا ما «لِلَّٰهِ»  مِلک او هستیم.
«وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ»: و همانا ما به‌سوی او رجوع می‌کنیم.
این در روایات حضرات معصومین علیهم‌السلام فرمودند: «وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ» یعنی در محضر عدل او، حسابرسی او نسبت به موجودات مختار، در محضر او چنین قرار می‌گیرند.
لذا او شروع کرده! و همه چیز نسبت به او که شروع کرده، به او بر می‌گردد. یعنی در محضر او و در دسترس بازخواست عدل او، مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.
و فرمودن: «کُلُّ أَمْرٍ إِلَیْهِ یَعُودُ»، و هر امری به سوی او باز می‌گردد. هر موجودی در محضر عدالت او قرار می‌گیرد. هر موجودی هرآن‌چیزی که خداوند سرشته و تقدیر کرده آخر همان‌گونه قرار می‌گیرد. حتی ارتباط با موجوداتی که موجب هستند، مختار نیستند و موجودات مختار هم با حسن اختیار و اراده، و سوء اراده و اختیار در ارتباط با عدل او قرار می‌گیرد.
«وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ و کُلُّ أَمْرٍ إِلَیْهِ یَعُودُ».

والسّلام‌علیکم و رحمه‌الله و برکاته.

-دکتر وحید باقرپور کاشانی.